Jina langu ni Kelvin Lusekelo, mzaliwa wa mkoani Kagera. Leo ninaishi na kumbukumbu ya kosa moja lililobadilisha maisha yangu milele. Sio hadithi ya kutunga — ni ushuhuda wa maumivu, majuto na funzo.
Baada ya kumaliza chuo kikuu, nilikuwa na matumaini makubwa. Nilidhani kazi ingepatikana haraka na ningesaidia familia yangu. Lakini miezi ilipita, mwaka ukapita, sikupata ajira. Msongo wa mawazo ulinishika vibaya. Mama yangu aliyenilea peke yake alikuwa tayari amefariki. Nilikuwa naishi na bibi yangu, Mama Rehema, mfanyabiashara maarufu pale Bukoba.
“Nilihisi kama nimeachwa peke yangu,” nakumbuka nikisema. “Niliona bibi ana pesa nyingi kwenye M-Pesa kutokana na biashara zake za kila siku, lakini sikuthubutu kumuomba msaada.”
Siku moja, tamaa ilinipofusha kabla hata macho hayajapotea. Bibi yangu alinipa imani kubwa — nilijua namba yake ya siri kwa sababu mara nyingi nilimsaidia miamala. Nikachukua simu yake na kutoa Shilingi 200,000 bila yeye kujua.
“Niliambiwa na sauti ya ndani kwamba ni makosa,” ninasema kwa majonzi, “lakini nikajifariji kuwa ni kama nakopa tu, nitarudisha baadaye.”
Wiki hiyo hiyo bibi alisafiri kwenda Dar es Salaam kumtembelea ndugu. Akiwa dukani akifanya malipo, aligundua salio limepungua. Alipoangalia miamala, akaona jina la ajabu kwenye ujumbe wa uthibitisho.
Alinipigia simu mara moja.
“Kelvin, kuna mtu ameiba laki mbili. Jina linaonyesha Musa Mwakalinga. Unajua chochote kuhusu hili?”
Moyo wangu ulidunda kwa nguvu. Lakini nilichagua kusema uongo.
“Hapana bibi, sijui kabisa.”
Alinyamaza kidogo kisha akasema, “Mtoto wangu aliyefanya hivi ni mwizi, na mwizi hatobarikiwa.”
Nilidhani nimefaulu kuficha ukweli. Hata nilitabasamu kwa chini ya moyo nikisema, “Hawezi kujua ni mimi.”
Lakini jioni ile aliniita tena. Sauti yake ilikuwa tulivu lakini nzito.
“Nimeongea na Dr Kipemba,” alisema. “Amesema aliyechukua pesa yangu, nitamsikia amepoteza macho karibu nami nijue ni yeye. Nikimtemea mate kwa msamaha, ndipo ataona tena.”
Nilipuuza. Nilisema ni hasira tu za mzee.
Siku mbili baadaye, macho yangu yakaanza kuona ukungu. Nilidhani ni uchovu. Lakini ndani ya masaa machache, giza lilitanda. Nilipoamka asubuhi iliyofuata, sikuona kitu.
Hofu ilinimeza.
Nililia kama mtoto mdogo. Niliona kosa langu likisimama wazi mbele yangu. Niliomba nisaidiwe nifike kwa bibi.
Nilipofika, nilipiga magoti.
“Bibi… macho yangu yamepotea. Tafadhali nisamehe. Ni mimi nilitoa ile pesa.”
Kwa mara ya kwanza nilikiri ukweli. Bahati nzuri sikuwa nimetumia hata shilingi moja. Nilirejesha pesa zote. Nilianza kutafuta matibabu hospitalini na kuomba msamaha kwa dhati.
Leo hii bado ninaishi nikikumbuka tukio hilo kama funzo kubwa. Msongo wa mawazo si sababu ya kuiba. Imani ya mzazi au mlezi ni kitu cha thamani sana.
“Kama ningemuomba msaada tu, pengine nisingepitia haya,” nasema kwa machozi.
Nilijifunza kwa njia ngumu kuwa tamaa na uongo vina gharama kubwa. Na maumivu ya kuvunja imani ya mtu anayekupenda — hayo hayapimiki.